we’re back for more!

Gewoon om te zeggen dat ik de trap naar mijn zolderkamer geschuurd en vernist heb, wat ik eigenlijk al drie jaar geleden had kunnen doen. Een zekere traagheid… De trigger is dat er nu eindelijk een aannemer in ons huis aan de slag is, en binnen hier en een paar weken is alles af.

Volgende keer schrijf ik misschien iets over mijn reis naar Palermo, of over andere dingen, of misschien ook niet…

De drang

om te paren, want dat is het uiteindelijk, of niet? Rusteloos, met een diepe frons en een klagende blik dwaal je door het huis. Bezwerend kijk je me aan, je kermt, je kreunt, je loopt van mij naar de deur en terug. Je ademhaling lijkt één lange hyperventilatie, of één of andere ademhalingsoefening van tibetaanse yogi’s. Tijdens onze wandelingen langs de vesten bepaal jij het ritme. Soms gedreven, onhoudbaar, niet te volgen sleur je mij mee, en dan plots blijf je staan, roerloos, je neus blijft plakken op één vierkante centimeter die je minutenlang blijft opsnuiven. Het is alsof een hele wereld door je reukorgaan in je lijf opgezogen wordt. En als ik je dan losruk en meesleep davert je hele lichaam en schuimen je lippen als de golven van een omstuimige zee.

?

?

Een beetje griepachtig

En toch acht uur voor de klas gestaan gisteren, op maandag dan nog wel. Zondag zag ik het helemaal niet zitten om te werken, en misschien juist daarom ben ik wel gegaan, omdat één stap achteruit zetten soms al te veel kan zijn. Nochtans gaat het eigenlijk stukken beter dan vorig jaar. Ik geef wel weer katholieke godsdienst, en blijf het daar op een bepaalde manier moeilijk mee hebben. Natuurlijk omdat ik zelf niet katholiek ben, en ik ook helemaal niet achter het instituut kan staan. Het gemene, lelijke oude mannetje… Maar ik heb het vooral moeilijk om er te staan, om iets te brengen, mezelf in een thema te verdiepen en dat dan over te brengen. Gelukkig heb ik heel wat betere klassen dan vorig jaar, en kan ik heel vaak een open gesprek aan gaan met de groep, of hen uitnodigen wat denkwerk te verrichten. Vooral dan in de ASO klassen, waar ik bovendien ook twee uur filosofie geef. Ik voel mij ook meer thuis, en vrij, in het gemeenschapsonderwijs.

Soms wordt het wel wat veel, vooral als je dan weer eens in één of andere afgrond getuimeld bent. Hoe komt dat toch? Gisteren hoorde ik op tv : “As long as you are looking for perfection, you will have these changes of mood”. Hoge verwachtingen, onbereikbare idealen, altijd op weg naar Utopia. En dus altijd weer frustratie, teleurstelling en desillusie. In dit mensenlichaam worden we voortdurend onderworpen aan stimuli uit onze omgeving. Afhankelijk van ons geslacht, onze opvoeding, onze erfelijke bagage, onze voorkeuren, noem maar op, wekken die verlangens, wensen, begeerte bij ons op. Deze continue interactie tussen ons en onze omgeving creëert en voedt het ik-bewustzijn, het ego. Ik wil, ik voel, ik heb dit nodig, ik wil dat niet… Onvermijdelijk gaan wij ons identificeren met dit ego, terwijl het eigenlijk maar een onophoudelijke stroom van momenten is, een voortdurende reactie van het individu op zijn omgeving. Het ego is geen blijvend, substantieel zelf, het veranderd voortdurend, en verdwijnt zelfs, tijdens de diepe slaap, of als we het bewustzijn verliezen. Zoals we ons niet mogen vereenzelvigen met ons lichaam, dat enkel een tijdelijk en vergankelijk voertuig is, mogen we ons ook niet vereenzelvigen met dat ego, dat slechts een uitdrukking is van onze persoonlijkheid. Het mechanisme van het ego telkens weer bloot leggen biedt enig soelaas. Als we ons laten meevoeren met de stroom van verlangens en wensen ervaren we regelmatig genot, voldoening, plezier, maar even vaak, als onze verwachtingen niet ingelost worden, frustratie en lijden. Wanneer we voldoende afstand kunnen nemen van het spel van actie en reactie tussen onszelf en de wereld, en het ego-reflex vermijden of onderbreken kennen we meer rust en evenwicht. Komt het meest intense genot trouwens niet onverwacht, als we het niet (krampachtig) zoeken? 

Bilan

Of niet? Wie het mij vraagt komt het te weten, dus… Maar goed, woensdag dus naar zee, met de trein, in gezelschap. Toen we uitstapten werden we bijna van onze sokken geblazen. Leunend tegen de wind leek het alsof we een stijle helling beklommen naar de horizon, waaruit van boven donkergrijze wolkenmassa’s landinwaarts gestuwd werden en beneden metershoge schuimkoppen het strand op dreunden. Daar midden in staan wij, pal, met zout op het gezicht en zand dat kniehoog danst met de wind. En op onze rug kletteren de hagelstenen en af en toe een bijtende inslag op een oor. Dat alles zie ik en door mijn ogen laat ik jou meekijken.

en neen, ‘dicht’ gaat niet over een bepaalde persoon

Ik denk dat we het ergste achter de rug hebben. Ik durf het nog niet te luid roepen, uit vrees dat het slechts tijdelijk is, maar toch… De onderliggende stemming is veranderd. Hoe zou dat nu eigenlijk komen? De situatie is grosso modo dezelfde gebleven. Ik heb nog steeds geen werk, en erger, ik weet nog altijd zelf niet wat ik de komende jaren eens zou kunnen doen… Het gelijkvloers van het huis is nog altijd een bouwwerf waar al een paar jaar niets aan verandert, met de bijhorende gerechtsprocedures tot gevolg. Dit blijft voorlopig ook enorme gaten slaan in het budget. Ik heb nog altijd geen lief, geen buddy, geen soulmate.Een gast die ik graag zie, die mij graag ziet, waar ik naast kan wakker worden.

Maar ik kan er weer mee overweg. Mijn innerlijke veerkracht is terug, en ik denk dat ik een paar van de problemen hierboven kan oplossen, in de mate dat ik er vat op heb natuurlijk.

Het is als een ziekte die uitgewoekerd is. 

Het is een dooddoener, maar op zo’n momenten leer je je ware vrienden ook (beter) kennen. Ze waren er, ver of dichtbij.

Dicht

Je mag er niet meer in

Ik sluit je uit

Blijf weg, voorgoed

uit mijn gedachten

Donker monster

Je wrat aan mijn gemoed

Aan en uit

Het is een smalle lijn

waarop ik wandel

nu en dan zit ik er naast

een teen, een been

soms ook helemaal en lange tijd

De ene zijde dat zijn jullie

het leven, de wereld en de dingen

Verscheurd, donker duister en alleen

en bijna waanzin

aan de andere kant

Het pad is evenwicht en vrij

een koorddans in het licht

vrijdagmiddag

frisbeejong

met ondergoed dat meedoet

en een smileyafscheid