Bilan

Of niet? Wie het mij vraagt komt het te weten, dus… Maar goed, woensdag dus naar zee, met de trein, in gezelschap. Toen we uitstapten werden we bijna van onze sokken geblazen. Leunend tegen de wind leek het alsof we een stijle helling beklommen naar de horizon, waaruit van boven donkergrijze wolkenmassa’s landinwaarts gestuwd werden en beneden metershoge schuimkoppen het strand op dreunden. Daar midden in staan wij, pal, met zout op het gezicht en zand dat kniehoog danst met de wind. En op onze rug kletteren de hagelstenen en af en toe een bijtende inslag op een oor. Dat alles zie ik en door mijn ogen laat ik jou meekijken.